ستاره‌بارون

گاهی فکر می کنم کاش در یک برهه تاریخی دیگر به دنیا می آمدم!مثلن عصر دایناسورها!
چه فایده ای داشت؟ می شدم دایناسور خانوم!
که چه؟ وقتی شکار می کردم، زور هر دایناسوری که بیشتر بود شکارم را می گرفت می برد می خورد. از هفتاد هشتاد تا تخم،نصفش را شکارچیان دایناسوری شکار کرده می بردندچهارتاش دایناسور می شد،دوتاش گیر دایناسورهای وحشی می افتاد،دوتای باقی مانده هم بزرگ که می شدند مرا ول کرده می رفتند؟الان هم که همین است.دو تا بچه دارم که به محض اینکه بزرگ شوند یادشان خواهد رفت مادری داشتند.
نه عصر دایناسورها به درد نمی خورد.اینهمه زحمت بکشی آخرش هیچی به هیچی!
شاید هم در عصر حجر به دنیا می آمدم.می شدم خانوم حجری!
که چه؟با آقای حجری،پسر غار بغلی ازدواج می کردم،یک غار مفت بدون اجاره گیر آورده، دوازده سیزده تا بچه به دنیا می آوردیم.شوهرم می رفت شکار،یا خرس می خوردش یا خوراک گرگها می شد.شاید هم یک شکارچی دیگر پیدا می شد شکارش را از دستش می قاپید.خیلی هم رحم می کرد خودش را نمی کشت.ولش می کرد توی بیابان عصر حجر می رفت پی زندگیش!من می ماندم و بچه هایمان، سه چهارتاش از گرسنگی می مردند.دو سه تاش از مریضی،سه چهارتاش هم غیرتی شده می رفتند دنبال غذا و به سرنوشت پدرشان دچار می شدند.دوتای باقی مانده هم بزرگ شده من پیرزن را توی عصر بی در و پیکر حجر ول می کردند به حال خودم می رفتند و دیگر یادشان نمی افتاد مادری هم دارند.
نه بابا!عصر حجر هم به درد نمی خورد.آخرش مثل همین حالا من می ماندم و پیری و تنهایی! الان هم که همین است.
اصلن کاش در هزار سال آینده به دنیا می آمدم.اسمم هم ستاره بود،فامیلیم فضایی!.به جای پراید،با موشک می رفتم این طرف آن طرف.از ذرات معلق در فضا تغذیه می کردم.اگر خوراک سیاه چاله فضایی نمی شدم،جای ازدواج و بچه دار شدن یک جانور فضایی می آوردیم بزرگش می کردم.بزرگ که می شد می رفت فضا! مرا تنها می گذاشت.
از خیرش بگذریم.هیچ فرقی نمی کند.در هر دوره تاریخی زندگی کنیم همین آش است و همین کاسه!اصلن الان بهتر از هر دوره ای هم است.حالا یکی دونفر هزاران میلیاردی اختلاس می کنند مهم نیست. در عوض مردها بیکارند و از خطرات شکارچیان در امان،دایناسورها و دیگر شکارچیان چشم به آذوقه هایمان ندوخته اند.،به جای جانوران فضایی هم بچه های خودمان را داریم،بیچاره ها به فضا هم که می روند لااقل زودی برمی گردند!
به نظرم همین عصر خوب است.اصلن عصر بهتر از این برای زندگی وجود ندارد.

ستاره کلهر/ نقطه ته خط/ روزنامه ۱۹ دی